دکتر محمد صنعتی
👤روانپزشک و رواندرمانگر تحلیلی، استاد بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی تهران، موسس و رئیس پیشین دپارتمان رواندرمانی در بیمارستان روزبه
🔸 دكتر صنعتی پس از گذراندن دورههای آموزشی روانپزشکی و روانتحلیلی در لندن، در سال ۱۳۶۳ به ایران بازگشتند. ایشان به عنوان بنیانگذار آموزش روانتحلیلی در ایران شناخته میشوند که راه را برای روانتحلیلگری هموار کردند و در این زمینه یکی از برجستهترینها هستند. علاوه بر اين، از اواسط دهه ۸۰، ایشان تلاش کردند تا فرهنگ و گفتمان تحلیلی را از طریق تحلیل هنر و ادبیات در ایران ایجاد کنند. ایدهها و تأثیرات ایشان تغییرات مهمی در آموزش روانپزشکی ایران ایجاد کرد. ایشان همچنین یکی از بنیانگذاران اصلی فلوشیپ رواندرمانی و انجمن رواندرمانی در ایران هستند.
🔸 استاد صنعتی به ویژه به جنبههای فرهنگی آسیبشناسیهای روانی علاقهمند اند و کارهای زیادی در این زمینه انجام داده اند و راههای جدیدی برای درک مفهوم جامعه ایرانی ارائه داده اند. کار ایشان بر روی فرهنگ سنتی در مقابل مدرنیته در ۳۰ سال گذشته قابل توجه بوده و به مفهوم “فرهنگ مرگ” او منجر شده است. ایشان دارای انتشارات، سخنرانیها و مصاحبههای متعددی هستند که بر روی درک روانتحلیلی از خشونت و مرگ تمرکز دارند. یکی از مقالات اصلی ایشان “مقدمهای بر مرگ در تفکر غربی” است.
دکتر بهروز بیرشک
👤 روانشناس و مشاور ایرانی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه علوم پزشکی ایران و از پیشگامان رواندرمانی در ایران و از پایهگذاران سازمان نظام روانشناسی ایران، انجمن مشاوره ایران و انجمن روانشناسی ایران
🔸ایشان پس از پایان دوره تحصیلات دبیرستانی در دانشگاه ملی به تحصیل پرداختند. در سال ۱۳۵۴ برای ادامه تحصیل در رشته روانشناسی مشاوره در دانشگاه ایلینوی به آمریکا رفته و پس از اخذ مدرک فوقلیسانس و دکتری در سال ۱۳۵۹ به ایران بازگشتند و در زمره نخستین اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران بودند.
🔸با آغاز دوره تحصیلات کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی در انیستیتو روانپزشکی ایشان همکاری در این دوره را آغاز نمودند و مسئولیت تشکیل تنها گروه روانشناسی بالینی مستقل در مقطع ارشد و در سالهای بعد نخستین دوره دکترای بالینی را بر عهده داشتند. عنوان معاونت آموزشی انیستیتو و مدیریت گروه روانشناسی بالینی به ایشان داده شد و به مدت بیست سال عضو هیأت بورد وزارتخانه بودند. ایشان همچنین عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی و فرزند احمد بیرشک، ریاضیدان، تقویم نگار، پژوهشگر تاریخ علم هستند.
رابرت داگلاس هینشلوود
👤 استاد بازنشسته مطالعات روانتحلیلی در دانشگاه اسکس و مدیر کلینیکی سابق بیمارستان کاسل
🔸او بیش از ۳۵ سال است که نویسندهای پربار بوده و آثار گسترده او درباره رواندرمانی تحلیلی بالینی و نظری و همچنین کاربرد تفکر روانتحلیلی در سایر حوزهها، بهویژه گروهها، سازمانها و علوم اجتماعی و تحقیقات بالینی است.
🔸قبل از ورود به حوزه روانتحلیل، هینشلوود به جوامع درمانی به عنوان یک مدل جدید برای روانپزشکی علاقهمند شد. او تحت تأثیر کارهای بیون در مورد گروهها و کارهای منزیس-لایت در مورد سیستمهای اجتماعی قرار گرفت و به دینامیک گروهها و کاربرد آنها در روانپزشکی علاقهمند شد. تمایل او به درک بهتر روانپریشی، او را به سمت آموزش روانتحلیلی سوق داد و رویکرد کلاین را انتخاب کرد. او “فرهنگنامه تفکر کلاینی” (۱۹۸۹) را منتشر کرد که تلاشی برای توضیح معنا و توسعه تاریخی مفاهیم کلاینی بود. همچنین، کتاب “کلینیکال کلاین” (۱۹۹۴) که بعداً منتشر شد، رویکرد بالینی به این مفاهیم بود. هینشلوود به جوامع درمانی به عنوان یک شکل اجتماعی از درمان علاقه خاصی داشت. با استفاده از رویکرد روانتحلیلی کلاینی، او راههای خلاقانهای برای درک زندگی ناخودآگاه سازمانها و چگونگی شکلگیری عملکرد نمایان آنها توسط اضطرابهای اجتماعی مشترک، خیالات ناخودآگاه و دفاعها توسعه داد. او همچنین یک روش روانتحلیلی برای مشاهده نهادها (۲۰۰۰) ایجاد کرد که بر اساس روش مشاهده نوزاد بیک بنا شده بود.
🔸هینشلوود به تاریخ رواندرمانی تحلیلی علاقهمند بود که او را به مطالعه مقالات تاریخی و فصلهای کتاب مختلف درباره کلاین، بیون، آیزاکس، روانپزشکی روانپویشی و ویرجینیا وولف و اخیراً کتابی درباره تأثیرات فکری بیون (۲۰۱۳) سوق داد. دیگر حوزههای مورد علاقه شامل اخلاق روانتحلیل و رواندرمانی (۱۹۹۷) و مشکلات تحقیق در روانتحلیل (۲۰۱۳) است.
🔸او سه نشریه تأسیس کرد: “نشریه بینالمللی جوامع درمانی” در سال ۱۹۸۰ و “نشریه بریتانیایی رواندرمانی” در سال ۱۹۸۴ که هر دو را برای چندین سال ویراستاری کرد، و “روانتحلیل و تاریخ” در سال ۱۹۹۸. همه این نشریات همچنان به شکوفایی خود ادامه میدهند. علاوه بر این، او بسیاری از همکاران جوانتر را تشویق کرده است تا بنویسند و در تلاشهایشان از آنها حمایت کرده است.
دکتر حسن عشایری
👤استاد برجستهی عصبشناسی، روانپزشکی و عصبروانشناسی
🔸️متولد ۳ فروردین ۱۳۲۰ در تبریز، ایشان تحصیلات ابتدایی را در تبریز و دبیرستان را در تهران به پایان رساندند و سپس برای ادامه تحصیل به آلمان رفتند. وی در دانشگاه فرایبورگ موفق به اخذ دکترای مغز و اعصاب و تخصص روانپزشکی شد.
🔸️دکتر عشایری سالها در دانشگاه علوم پزشکی ایران به تدریس پرداخته و از بنیانگذاران انجمن عصبروانشناسی ایران بوده است. حوزههای پژوهشی ایشان شامل اختلالات شناختی، زبانپریشی، تأثیر موسیقی بر عملکرد مغز و نقش عصبشناسی در درمان بیماریهای روانی است.
🔸️وی تألیفات و مقالات علمی متعددی در زمینهی روانپزشکی، علوم شناختی و تأثیرات فرهنگی بر سلامت روان منتشر کرده و در مؤسسات فرهنگی و اجتماعی بسیاری عضویت داشته است. سخنرانیهای او ترکیبی از علم، تجربهی بالینی و دیدگاههای فرهنگی و اجتماعی است که مورد توجه متخصصان و علاقهمندان این حوزه قرار گرفته است.
دکتر عبدالرحمن نجل رحیم
👤از چهرههای برجسته نورولوژی و نوروساینس در ایران هستند.
🔸️متولد 6 بهمن 1325 در رشت،ایشان دوران تحصیلی خود را در رشت آغاز کرده و پس از اخذ دیپلم، در رشته پزشکی تحصیل کردند و در سال 1352 فارغالتحصیل شدند. علاقه به علم مغز و اعصاب موجب شد تا در سال 1354 در رشته مغز و اعصاب در مرکز پزشکی (شهدا تجریش) مشغول به تحصیل شوند.
🔸️ایشان در سال 1362 برای ادامه تحصیلات به انگلستان رفتند و در انستیتوی روانپزشکی لندن دوره هایی در زمینه تحولات بیوشیمیایی مغز گذراندند. دکتر نجل رحیم همچنین در سال 1371 موفق به اخذ دکتری نوروساینس از دانشگاه شفیلد انگلستان شدند. در دوران تحصیل در خارج از کشور، دکتر نجل رحیم با همکاری دانشگاه جانز هاپکینز و پروفسور اسکار مارین، تحقیقات مهمی در زمینه سی تی اسکن مغزی و آسیبشناسی مغز انجام دادند. ایشان پس از بازگشت به ایران در سال 1374، سمینارهای ادواری نوروساینس به نام “عصب پژوهی اجتماعی” را برگزار کردند.
🔸️علاوه بر فعالیتهای علمی، دکتر نجل رحیم همواره به پیوند علوم طبیعی و انسانی و بررسی ارتباط مغز، ذهن، فرهنگ، هنر و ادبیات پرداختهاند و مقالات متعددی در این زمینهها نوشتهاند. ایشان همچنین ستون هفتگی در روزنامه شرق تحت عنوان “مغز اجتماعی” دارند که تاکنون مقالات متعددی از ایشان در آن منتشر شده است.ایشان سالهاست در عرصههای علمی و فرهنگی در حال فعالیت و پژوهش بوده و در تلاش برای گسترش مفاهیم نوروساینس اجتماعی هستند.
دکتر سزار آلفونسو
👤استاد روانپزشکی در دانشگاه کلمبیا، استاد روانپزشکی در دانشگاه اندونزی، و استاد مدعو در دانشگاه ملی مالزی و در دانشگاه Prince of Songkla در تایلند است.
🔸️ایشان به عنوان رئیس فدراسیون جهانی روان درمانی (WFP) خدمت میکنند و برای دو سه سال متوالی رئیس بخش رواندرمانی انجمن جهانی روانپزشکی (WPA) بودند. وی یکی از اعضای برجسته انجمن روانپزشکی آمریکا (DFAPA) است. و همچنین عضو آکادمی روانپزشکی ارتباطی مشاوره (FACLP)، آکادمی پزشکی نیویورک (FNYAM) و آکادمی روانپزشکی و روانکاوی روان پویای آمریکا (FAAPDPP) است. ایشان به عنوان رئیس AAPDPP از ۱۲-۲۰۱۰ خدمت کرده اند. دو بار جایزه Teichner را دریافت کرده و در حال حاضر هم سردبیر مجله Psychodynamic Psychiatry هستند.
🔸️فعالیت اخیر ایشان تحقبق بر جنبههای زیستی-اجتماعی و ترنسکالچرال خودکشی، و طراحی و اجرای برنامههای آموزشی رواندرمانی است. ایشان دورههای رواندرمانی را با حمایت WFP و WPA برای روانپزشکان و کارآموزان اولیه در کشورهای دارای منابع علمی محدود در آسیا و آفریقا طراحی کرده اند.
🔸️دکتر آلفونسو با تأکید بر رواندرمانی پویای معاصر و تحقیقات علمی، تأثیر چشمگیری بر توسعه این حوزه در سطح جهانی گذاشته است.
دکتر حبیب الله قاسم زاده
👤 استاد پیشکسوت دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان روزبه
دکتر حبیب الله قاسم زاده در سال ۱۳۲۳ در شهرستان ماكو متولد شد. وی تحصيلات عالی خود را در سال ۴۳ در رشته روانشناسی دانشگاه تهران آغاز كرد و سپس به امریکا رفت ودر سال ۵۲ موفق به اخذ درجه فوق ليسانس در رشته روانشناسی و سپس در سال ۵۵ موفق به اخذ دکترای روانشناسی شده و به ایران مراجعت نمود.
از فعالیت های ایشان میتوان به این موارد اشاره نمود
🔸 دبيري شورا و سرپرستی مركز روانشناسيی بالينی
🔸 راهاندازي نخستين كلينيك شناختي- رفتاری ايران در بيمارستان روزبه
🔸 عضويّت در هيئت مؤسّس انجمن روانشناسی ايران
🔸 عضويّت در شورايی عالی مركز تحقيقات روانپزشكي و روانشناسی
🔸ترجمه کتاب رفتار درمانی شناختی از آثار معروف ایشان میباشد.